Ryan Murphy, twórca znany z diagnozowania społecznych lęków w konwencji grozy, tym razem zwraca się ku science fiction. The Beauty, jego najnowszy serial, który zadebiutował na platformie Disney+ 22 stycznia 2026 roku, to bolesne i wybuchowe studium obsesji na punkcie atrakcyjności. Choć oszałamia stylistycznym rozmachem, szybko okazuje się, że pod lśniącą powierzchnią kryje się nierówna i przewidywalna opowieść.
Pandemia doskonałości
Akcja serialu, będącego adaptacją komiksu Jeremy’ego Hauna i Jasona A. Hurleya z 2015 roku, toczy się w świecie, w którym korporacyjny gigant pod przywództwem Byrona Forsta (Ashton Kutcher) wprowadza na rynek rewolucyjną „szczepionkę”. Preparat o nazwie The Beauty – sprzedawany z chwytliwym hasłem „One shot makes you hot” – obiecuje natychmiastową i radykalną przemianę w stronę fizycznej doskonałości. To jednak nie jest zwykły zabieg kosmetyczny. Środek ten, wywodzący się z choroby wenerycznej, jest w istocie wirusem, który dokonuje bolesnej, cielesnej metamorfozy.
Historię poznajemy przez pryzmat śledztwa prowadzonego przez agentów, w tym Coopera (Evan Peters). Badają oni tajemnicze, makabryczne wydarzenia, takie jak scena otwierająca, w której modelka (Bella Hadid) wpada w szał na wybiegu w Paryżu, atakuje postronne osoby i eksploduje – co jest bezpośrednio powiązane z zażywaniem cudownego preparatu. Fabuła wiedzie nas przez eleganckie lokacje – od Rzymu i Wenecji po Nowy Jork – odsłaniając mroczną prawdę o „darze” od The Corporation. Kluczową postacią jest też płatny zabójca (Anthony Ramos), który dodaje całej historii nuty groteskowego campu.
Wizualny przepych i cielesny koszmar
The Beauty naprawdę błyszczy w warstwie wizualnej i odważnym podejściu do body horroru. Serial nie cofa się przed pokazaniem drastycznych transformacji typu „degloving” i finalnych, dosłownie wybuchowych konsekwencji działania leku. Produkcja z rozmachem czerpie z estetyki Davida Cronenberga, eksplorując temat ciała jako podatnego na infekcje i mutacje pola bitwy. Wpływy widać też w klimacie paranoicznego thrillera w stylu Z Archiwum X czy cyberpunkowych wizjach korporacyjnej dominacji.
Problem zaczyna się wtedy, gdy opadną efekty specjalne. Recenzenci, którzy widzieli pierwsze odcinki, chwalą styl, ale jednogłośnie wskazują na braki w głębi i oryginalności. Serial, porównywany do filmu Substancja, uznawany jest za zbyt przewidywalny w eskalacji grozy. Mimo wysokiej jakości produkcji fasada pęka, odsłaniając fabularne schematy i brak subtelności w przekazie. Satyra na kult piękna jest „tak subtelna jak borowanie zęba bez znieczulenia” – celna, ale momentami zbyt dosłowna i nużąca.
Nierówna realizacja i aktorskie wahania
Ta nierówność widoczna jest również w rytmie narracji i grze aktorskiej. Serial balansuje między mrocznym suspensem a kampową przesadą, nie zawsze znajdując złoty środek. Niektóre epizody, zwłaszcza te skupione na wątkach pobocznych, wyraźnie spowalniają tempo. Paradoksalnie na plus należy zapisać zabieg odwróconej chronologii w późniejszych odcinkach, który nadaje nowy kontekst wcześniejszym wydarzeniom i ożywia strukturę całości.
W obsadzie również panuje spore zróżnicowanie. Ashton Kutcher w roli charyzmatycznego i niebezpiecznego guru Forsta bywa zaskakująco sztuczny i przerysowany. Zupełnie inną energię wnosi Evan Peters, którego stonowana, pełna niedopowiedzeń rola agenta Coopera tworzy świetny kontrapunkt dla szaleństwa otaczającego świata. Prawdziwą perełką jest jednak Isabella Rossellini jako Franny, żona Kutchera, która nie poddała się kuracji. Jej występ to aktorski majstersztyk – diwa z gracją i intensywnością kradnie każdą scenę, w której się pojawia.
Werdykt: Piękna katastrofa?
The Beauty to produkcja, którą łatwo zachwycić się na pierwszy rzut oka. Murphy stawia bolesne i aktualne pytania o koszt społecznej akceptacji oraz granice ludzkiej ingerencji w naturę. Wizualnie serial jest odważny, momentami genialnie obrzydliwy i bez wątpienia przykuwa uwagę.
Niestety po głębszej analizie okazuje się, że ten blask jest nieco pusty. Przewidywalność mutacji, brak oryginalności w kluczowych punktach fabuły oraz nierówna tonacja sprawiają, że serial bardziej „wciąga”, niż „porusza”. To jak oglądanie długiego odcinka Czarnego lustra – inteligentnego, stylowego, ale miejscami rozwlekłego i pozbawionego prawdziwie przełomowej myśli. The Beauty bierze na warsztat jeden z najsilniejszych lęków współczesności, ale ostatecznie rozładowuje go w widowiskowej, lecz dość konwencjonalnej eksplozji.