Dokładnie 30 lat temu, równolegle z premierą kinowego hitu Disneya, na rynek trafiła gra „Pocahontas” na konsole Sega Mega Drive i Game Boy. Dziś, w erze PlayStation 5 i Xbox Series X, ten pikselowy tytuł przeżywa renesans – nie dzięki oficjalnemu remasterowi, ale dzięki rosnącemu zainteresowaniu retro grami na Steam Deck i platformach emulacyjnych. Produkcja studia Funcom z 1996 roku to nie tylko sentymentalny artefakt, ale także przykład prób łączenia kinowej narracji z ograniczeniami 16-bitowego sprzętu.
30 lat minęło – kluczowe fakty o grze
- Sega Mega Drive i Game Boy otrzymały dwie różne wersje gry – platformówkę i przygodówkę logiczną.
- Gra ukazała się w 1996 roku, prawie rok po premierze filmu, ponieważ prace nad adaptacją przeciągały się z powodu zmian w scenariuszu animacji.
- Edutainment w pigułce – poziomy łączyły zręcznościowe sekwencje z minigrami o ekologii i kulturze rdzennych Amerykanów.
- Ścieżka dźwiękowa na 16-bitowych chipach zawierała uproszczone wersje hitów „Kolorowy wiatr” i „Mój las”, co dziś brzmi jak lo-fi eksperyment.
- Nie było wersji na SNES, ponieważ Nintendo w tamtym czasie koncentrowało się na własnych adaptacjach – dopiero później pojawiła się gra na konsolę Nintendo.
Dwa światy, dwie gry
Funcom otrzymał od Disneya nietypowe zadanie – stworzyć grę, która nie będzie zwykłą adaptacją filmu. Zespół podzielił się na dwa obozy. Jedna grupa pracowała nad dynamiczną platformówką na Segę, w której Pocahontas skacze po gałęziach, unika kolonistów i zbiera magiczne pióra. Druga ekipa projektowała na Game Boya zupełnie inną grę – powolną przygodówkę, w której kluczowe było rozwiązywanie zagadek środowiskowych.
To było ryzykowne posunięcie. Gracze przyzwyczajeni do disnejowskich platformówek, takich jak „Aladyn” czy „Król Lew”, często byli rozczarowani. Wersja na przenośną konsolę Nintendo, mimo że mniej efektowna, oferowała głębszą fabułę i lepiej oddawała ducha filmu. Dziś, gdy spojrzymy na obie produkcje przez pryzmat współczesnych gier niezależnych, ta decyzja wydaje się wręcz wizjonerska.
Remaster, którego nie będzie?
Przez lata krążyły plotki, że Disney Digital Games planuje odświeżoną wersję na nowe platformy – być może z okazji 30-lecia. Nic z tego. Prawa do gry są rozproszone między Funcom, Sega i Disney, a samo studio Funcom od 2020 roku koncentruje się na grach survivalowych, takich jak „Conan Exiles”. Szansa na oficjalny remaster wydaje się więc mało prawdopodobna.
Jednak społeczność retro nie próżnuje. Na Steam Decku bez problemu uruchamia się wersję z Mega Drive przez RetroArch, a fani tworzą patche poprawiające kolorystykę i dodające napisy w różnych językach. Co ciekawe, w serwisach aukcyjnych ceny oryginalnych kartridży wzrosły o 60% w ciągu ostatniego roku – głównie dzięki kolekcjonerom, którzy mają dość czekania na nową wersję.
Czy warto wracać do lasów Wirginii?
Szczerze mówiąc, dla mechaniki to raczej nie. Sterowanie jest mało precyzyjne, a detekcja kolizji potrafi frustrować. Ale dla klimatu? To inna sprawa. Gra Funcomu ma w sobie coś, co współczesne produkcje Disneya dawno zgubiły – surową, nieociosaną szczerość. Nie ma tu przepięknie animowanych sekwencji ani filmowej głębi. Są piksele, które same musiały opowiadać historię.
Dla fanów gier retro to pozycja obowiązkowa, zwłaszcza jeśli macie słabość do eksperymentów z lat 90. Dla reszty – może lepiej pozostać przy ścieżce dźwiękowej na Spotify i wspomnieniach. Może za kolejne 30 lat ktoś zdecyduje się sięgnąć po tę historię i dać jej drugie życie na PlayStation 6 czy Nintendo Switch 3. Póki co, Pocahontas w wirtualnym lesie czeka na tych, którzy pamiętają.